Pages

poniedziałek, 28 lutego 2011

Biustokształty, czyli stożki, krople i kule

Przygotowałam sobie notkę edukacyjną na temat miseczek, ale doszłam do wniosku, że to strasznie nudny temat i wrzucę ją kiedy indziej. Dzisiaj coś z nieco innej beczki.

Możnaby napisać, że kształtów biustów jest nieskończona ilość i na tym poprzestać, ale pewne ogólne definicje będą mi potrzebne w następnych moich wywodach. Oczywiście, trudno jest podporządkować każdy biust pod jeden, konkretny kształt, myślę jednak, że można wyróżnić trzy najbardziej podstawowe grupy.

Pierwsza grupa, to grupa stożkowata. O hiperboloidach wiele razy pisała niezapomniana Ava. W zasadzie stożki niekoniecznie muszą wyglądać jak te „matematyczne”, ale mają pewne określone cechy, które trudno pominąć. Zrobiłam rysunek poglądowy, ale mistrzem Painta to ja nie jestem :)



Biusty z grupy stożkowatych cechują się przede wszystkim szeroką podstawą – zaczynają się przeważnie bardzo wysoko, czasem nawet u obojczyków. Zazwyczaj stożki potrzebują mniejszej miseczki, niż wynikałoby to z tabeli rozmiarów. Jędrne typowe stożki z profilu faktycznie przypominają trójkąt, jak na rysunku pierwszym. Często jednak występuje w nich przesunięcie środka ciężkości ku dołowi, jak na rysunku drugim, gdzie góra robi się nieco bardziej wklęsła na rzecz dołu. Typ trzeci to ten, o którym pisała już Ametyst – również mocno związany z klatką piersiową, ale nieco bardziej wypukły. Dlaczego więc zakwalifikowałam go do tej grupy? Cóż, w kwestiach stanikowych okazuje się, że problemy wszystkich podtypów z grupy stożkowatej są bardzo podobne…



Następne są kropelkowate



Kropelki to te biusty, które są pełniejsze od dołu, zaś od góry mogą iść prostą linią lub być lekko wklęsłe. Jak zatem odróżnić kropelkę nr 2 od stożka nr 2? Podstawową różnicą jest wspomniany wcześniej „punkt zaczepienia” – biusty kropelkowe zaczynają się znacznie niżej od biustów stożkowych, co owocuje zupełnie innymi problemami przy dopasowywaniu stanika. Kropelki najczęściej wybierają rozmiar wypadający z tabelki (a przynajmniej częściej, niż pozostałe grupy).



Ostatnią podstawową grupą są kulkowate:



Są to biusty, które w mniejszym lub większym stopniu przypominają kule – są pełne zarówno z góry, jak i od dołu. Ze względu na to zwykle kulki potrzebują miseczek większych, niż wskazywałaby na to tabela. Kulki przylegają do klatki piersiowej powierzchnią niedużą w stosunku do ich objętości.

Oczywiście, ten podział jest bardzo, bardzo ogólny – nie uwzględnia bowiem dokładnie kształtów, konsystencji biustu i jego kondycji. Występują także biusty, które zwyczajnie trudno zakwalifikować. W wielu przypadkach jednak określenie przynależności własnego kształtu do którejś z grup pomaga w znalezieniu pasującego rozmiaru, ale także kroju. I do tego ostatniego właśnie potrzebna będzie mi ta klasyfikacja, ale o tym później, może w przyszłym tygodniu? ;)

poniedziałek, 21 lutego 2011

Mała metamorfoza, czyli jak przesiadłam się z 75B na 65DD

Komentarze pod poprzednim wpisem, do którego oczywiście odsyłam (wciąż czekamy na sugestie) skłoniły mnie do napisania tejże notki i wstawienia doń zdjęć ilustrujących sytuację przesiadki z źle dobranego stanika na stanik dobrze dobrany.

Jeszcze nie tak dawno temu, bo minęło ledwie dwa lata, nie przywiązywałam szczególnej uwagi do tego, w co odziewam mój biust. W zasadzie byłam przekonana, że jest on na tyle beznadziejny i mikroskopijny, iż nie ma żadnego znaczenia, jaki stanik zakładam. Kupowałam więc, co wpadło w rękę, jako tako wyglądało i broń Boże nie kosztowało więcej niż dziesięć złotych. Piętnaście to już była zupełna rozpusta. Szaleństwem było natomiast sięgnięcie po metr krawiecki.

Niemniej jednak spróbujmy – przykładowa kobieta (czyli ja) przykłada zatem miarkę do swojego podbiuścia i jest - luźno wychodzi 73 cm. W biuście jakieś 85, 86 centymetrów. Trudno zmierzyć, bo nie przychodzi nawet do głowy stanąć przed lustrem i sprawdzić, czy miarka leży poziomo. Oczywiście wymiary można zignorować i sięgnąć po pierwszy lepszy stanik, który może pasować.

Trudno mi ocenić, jaki rozmiar ma stanik prezentowany poniżej, gdyż nie posiada metki, a kupowany był na miejscowym bazarze, i to nie przeze mnie, a przez moją siostrę. Kupiła go dla siebie, ale okazał się za mały – nic dziwnego, bo siostra to na me skromne oko okolice 65FF, nie wiem jednak dokładnie, bo wyjątkowo oporna w uświadamianiu jest (walczę).

Przyjąć jednak można, że to 75B, bo w tamtych czasach, słusznie minionych, okolice tego rozmiaru nosiłam. Spójrzmy zatem na zdjęcie z profilu. Proszę wybaczyć smużenia i niedoskonałości, jeszcze nie jestem w posiadaniu lepszego aparatu.





Celowo na zdjęciu przytrzymuję bluzkę, by wyraźnie widoczna była linia biustu. No cóż, coś wystaje na klatce piersiowej, wcale nie tak mało. Niemniej jednak stojąc przed lustrem, byłam gotowa się załamać, bo połowa stanika to gąbka. Zakładając taki biustonosz, miałam okropne poczucie, że zakładam atrapę biustu. Do tego średnio udaną atrapę, bo za wiele centrymetrów mi nie dodała…

Spójrzmy zatem na tył:



Dla wielu z nas nie wymaga to nawet komentarza, ale pamiętam siebie sprzed dwóch lat – wydawało mi się to całkowicie normalne, iż zapięcie stanika wędruje radośnie w górę, zaś piersi wyskakują z niego dołem – przecież wszystkie dziewczyny tak miały! Tworzą się także wałeczki pod pachami, budujące przekonanie, że jestem gruba, a ciaśniejszy obwód sprawi, że będzie wyglądać to jeszcze gorzej.

Nie należy się jednak poddawać! Zauważam, że coś jest jednak nie tak ze stanikiem… Może gdyby zmierzyć się jednak trochę ciaśniej? Mamy 72 centymetry, więc już obwód o oczko mniejszy, a jaka miseczka? Oczywiście, dawna miss-alchemist wzięłaby oczywiście miseczkę B (bo przecież nie może być więcej!), ale przemiła pani w sklepie na literkę T doradziła miseczkę większą. Zakupiono zatem w promocji za oszałamiającą cenę niecałych 40 zł (rozpusta!) stanik w rozmiarze 70C.




Totalna rozpacz – stanik pozbawiony jest gąbki, choć nie całkowicie miękki, taki z nieco grubszego materiału. Pod bluzką chyba jeszcze gorzej niż poprzednio, do tego widoczne jest nieznaczne wybrzuszenie, sugerujące, gdzie sięga miseczka stanika – zwyczajna bułka.

Z tyłu




jest nieco lepiej niż poprzednio, ale nadal źle. Obwód stanika znajduje się nieco niżej, a wałeczki nie zrobiły się większe! Nadal jednak nie można podciągnąć zbytnio ramiączek – zapięcie wędruje pod kark, a piersi wyskakują dołem.

Dwa lata temu trafiłam na Lobby Małobiuściastych i nauczyłam się mierzyć :) Stanik pokazywany poniżej dobierany jest na zupełnie inne wymiary: ciasno zmierzone 66 centrymetrów pod biustem, a w biuście 88. Teoretycznie niejedna dziewczyna mogłaby się nawet pokusić na miseczkę więcej, ale w sklepie ta pasowała najbardziej. Prezentuję poniżej swój biust w staniku całkowicie miękkim (bez żadnej gąbki) w rozmiarze 65DD (konkretnie – w brytyjskim 30DD).





Olaboga! Ja mam biust!

A z tyłu?




Gdzie podziały się wałeczki? Dlaczego zapięcie leży prosto, zamiast uciekać? Jakim cudem podciągnęłam ramiączka, a biust nie wypadł dołem? Odpowiedź jest prosta – dobrałam odpowiednio obwód. Nie wędruje po plecach w górę, bo jest odpowiednio ciasny. Co się stało z wałeczkami? Teoretycznie ciaśniejszy obwód powinien mocniej wyciskać plastyczne ciało. Okazuje się, że wcześniejsze „bułeczki” pod pachami pojawiały się, bo obwód stanika, radośnie wędrujący w górę, zgarniał ciało, aż przybrało taką piekarnianą formę. Do tego biust, nie mieszczący się w miseczkach (wszak pierwszy z prezentowanych staników składał się głównie z gąbki), uciekał nie tylko w dół i w górę, ale także na boki pod pachy.

Spójrzmy zatem, co się zmieniło ostatni raz:





Różnica nie wymaga szerszego komentarza. Warto jednak pamiętać o tym, że stanik stanikowi nierówny. W pierwszym, dość drastycznym przypadku, nie tylko niedopasowanie grało rolę, ale także jakość wykonania i rodzaj biustonosza. Obwód z pewnością nie pasowałby nawet na osobę mającą nominalne 73-77 centrymetrów pod biustem, zaś w przypadku miseczki przesadzono z ilością gąbki.

O tym, że rozmiar rozmiarowi nierówny, świadczy chociażby fakt, iż obecnie posiadam staniki w trzech rozmiarach – 65D, 65DD a także nawet wspomniane 70C (tylko same staniki znacznie lepszej jakości, niż tu prezentowany).

Drogie koleżanki! Zachęcam Was do znalezienia staników w starym rozmiarze i porównania ich z nowymi, a także do wysyłania zdjęć na maila – miss-alchemist[at]gazeta.pl, gdzie [AT] należy zastąpić @.

czwartek, 13 maja 2010

Wiosna, cieplejszy wieje wiatr!

Po długim milczeniu z przyczyn różnych oznajmiam, że SC żyje i ma się dobrze :).  Ma się na tyle dobrze, by dziś pojawiła się kolejna recenzja :)

Wiosna ruszyła pełną parą, a wraz z nią pojawiły się modele z kolekcji wiosna-lato. Oczywiście, trudno było się oprzeć urokowi wielu z nich, ale na celownik wzięłam zaledwie jeden model, głównie ze względów finansowych.  Oto w sam raz na lato – Panache Cleo George w najnowszej, żółto-błękitnej odsłonie:

Model: Panache Cleo George
Kolor: Żółto-błękitny
Zakres rozmiarów: 28-38 (60-85) D-J
Cena: 139 zł

Estetyka i wykonanie: 5



Byłam niespełnioną fanką miętowej wersji George’a, ale temu zestawieniu oprzeć się jednak nie mogłam. Żółto-biała kratka jest nieco swojska, natomiast kontrastowy błękit dodaje stanikowi nieco więcej wyrazistości. Dla niektórych to zestawienie kuchenne, a dla mnie jest to lato w stanikowej postaci. Kolor mnie urzekł – nie jest to jaskrawa cytryna, ale raczej ciepły odcień z nutą pomarańczy. Kojarzy mi się z etykietką pewnej popularnej herbaty :). Wykończenie miseczek haftem skromne, ale estetyczne, pasujące do koncepcji całości. Na mostku – błękitna, prosta kokardka. Ramiączka bez zdobień – w moim rozmiarze cieniutkie, zaledwie 14 mm, bez irytujących pętelek. Ten George, w stosunku do wersji miętowej, pozbawiony jest kokardek na obwodzie i przy ramiączkach, ale mnie to absolutnie nie przeszkadza, wręcz przeciwnie, odpowiada mi taka prostota formy.

Na wykonanie narzekać nie można – zjawiska typu wystające nitki czy niedokończony wzór nie występują.

George nie jest wymyślnym, fantazyjnym modelem, ale ma w sobie coś uroczego i ciepłego, że aż chce się go założyć pod równie kolorową i wiosenną sukienkę.

Dopasowanie: 4 



Cieszy ścisły, pracujący obwód Dżordża (na moje 65 cm pod biustem obwód 30 jest idealny), cieszy także zakres rozmiarów w tej kwestii – od obwodu 28 aż po obwód 38. Martwi jednak zmiana, jeśli chodzi o zakres miseczek, w stosunku do wersji miętowej oraz turkusowej – wiosenny George jest dostępny dopiero od miseczki D, co zdecydowanie nie jest dobrą wiadomością dla małobiuściastych. Trudno bowiem o dobrze wykonany, ładny, miękki model w tym zakresie rozmiarowym. Pociesza jednak małomiskowość tego modelu – nieszczególnie duża, bo około pół miski, ale być może dla niektórych okaże się wystarczająca.

Motylka odejmuję za niespodziankę rozmiarową (potrzebowałam miseczki DD miast standardowo noszonego D) oraz brak obecnej niegdyś miseczki C.



Konstrukcja i kształt: 4,5 



Dżordż to klasyczna balkonetka, szyta z trzech części. Ten krój często nie leży małobiuściastym, szczególnie biustom stożkowym, ja jednak jestem bardzo zadowolona. Freye w moim rozmiarze w tym kroju czyniły zamachy na moje piersi w okolicach mostka, George natomiast jest dla nich litościwy – przylega gładko i nie próbuje się bezczelnie weń wcinać. Mostek jest dosyć wąski jak na ten krój, między fiszbinami na jego końcu jest ok. 2 mm materiału.

Mamy tu natomiast do czynienia ze stanikiem typu żeglarskiego – cała naprzód! I do tego jeszcze w górę – George kształtuje piersi w zadarte noski, radośnie spoglądające w niebo (tudzież sufit) pod obcisłą bluzką.

Fiszbiny w tej strefie rozmiarowej raczej średnie – nie sięgają głęboko pod pachę ani nie wcinają się w pierś. Dla mnie jednak mogłyby być odrobinę węższe.

Stanik jak najbardziej dla mnie, natomiast może nie polubić się z biustami stożkowymi, mocno związanymi z klatką piersiową. Taki kształ często występuje u małobiuściastych, więc nie mogę nie odjąć pół motylka.



Wygoda: 5 



O tak! Miły w dotyku materiał, szeroki pas obwodu stabilnie trzymający się na ciele bez wbijania się, ramiączka lekko rozciągliwe, tak w sam raz – po prostu lepiej chyba być nie może. Nic się nie wbija, nie gniecie, nie drapie i nie cuduje – dzięki Ci George, za litość dla mojego wrażliwego biustu! Po założeniu go o poranku mogłabym zapomnieć o nim na cały dzień, gdyby nie radosna myśl, że mam na sobie tak piękny stanik :)



Cena: 4 



Długo się wahałam – regularna cena George’a to trochę powyżej stu złotych. Taniej, niż zdecydowana większość brytyjczyków przy jednoczesnym dobrym wykonaniu, szerokiej rozmiarówce i niezłej konstrukcji. Z drugiej strony jednak dla mnie to wciąż spory wydatek przy moich skromnych dochodach.

Jako punkt odniesienia przybieram więc ocenę poprzednią, dodaję plusa za to, że George naprawdę jest mi miły i wychodzi czwóreczka. Lekko naciągana :)

I jakby tu Dżordża podsumować? Oto mamy przed sobą (albo i na sobie :)) prawdziwie wiosenno-letni, ładnie wykonany, wygodny biustonosz w przyzwoitej cenie. Witaj wiosno!

PS. Przepraszam, za fatalne zdjęcia, ale tylko tyle zdążyłam zrobić, zanim umarł mi aparat :)